سلام.

اما تنها به قسمت نیمه ابریِ ناخودآگاه بی قراریت.اگر هنوز....

امان از نقطه چین هایی که غوغا می کنند.

قرار نبود آن وقت های تو به این زودی ها جایشان را عوض کنند.راستی خوبی؟ قرار بود همه تا آخر توی آسمان خودشان با ستاره خودشان بازی کنند.

قرار نبود اگر کسی خیالش از وفاداری دیگری راحت شد، گنجشکهای بی پناه حس او را با تیروکمان عادت نشانه بگیرد.

قرار نبود عشق هم مثل گیلاس و بوسه و عیدی اولش قشنگ باشد.

قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم.

قرار نبود کسی به هوای شکستن دل دیگری بماند.قرار بود هر کس به هوای شکستن دل خودش بماند،( به کدام هوا مانده ای تا به حال؟)

قرار نبود بین عشق وقفه بیفتد.

قرار نبود عاشقی یک قرن در میان، پشت تبّرک چند خاطره ی مخمل گذشته تکرار شود.

قرار نبود کسی دیر کند، تاخیر کند.

قرار نبود دیوانه ای برای شکستن دیوانگی طلب زنجیر کند.

قرار نبود عشق، کسی را از دیگری سیر کند.

قرار نبود ماشین زمان طفل بی گناه دامانِ دو عاشق معصوم را زیر کند.

قرار نبود کسی جز خودمان روی دلهایمان تاثیر کند.

قرار نبود انتخابمان مابین آسمان فردا و تردید زمین گیر کند.

قرار نبود هرکس برای ستاره ی خودش لباس گرم بخرد.

قرار نبود هرکس سرش گرم شد دلش را هم سرگرم کند، غافل از آن که دیگری از هرچه گرمی است دلسرد است.

قرار نبود هرچه قرار نیست باشد.

قرار نبود قراری باشد که قرار نیست.

قرار بود با هم برسر هر چه قرار است قرار بگذاریم.

قرار تنها بر بی قراری بود برای برقراری، چرا که با، با هم نبودن بر سر قرار و به دست آوردن قرار پرواز بی قراری برابر با به هم ریختن همه قرارهاست و قرار بی قراری اگر به هم ریخت دیگر هیچ ساعتی برای تداعی هیچ قراری از جایش تکان نخواهد خورد.

........

جان آن خوشبختی که به قول خودت مضمون دعاهای پنهان توست، یکبار تنها در خلوت آن شبهایی که از هر دردی چشم برهم نمی گذاری و خوابت نمی برد برای این تغییر ناگهانی پاسخی پیدا کن.

حکایت ما قصه ی دو غواص است که در نهایت صمیمیت برای صید مروارید به دریا می روند و یکی از آنها هرچه مروارید بیشتری صید می کند یک قدم آنسوتر می گذارد و نگاهش کم رنگتر به تماشای غروب های باهم بودن معطوف می شود، نه، این بار دیگر نمی پذیرم که من اینگونه تصور می کنم و حالم خوش نیست. می دانم بی حوصلگی عادت روزمره ی تمام انسانهای ست که اغلب نا خواسته لحظه های عمرشان را با حادثه تزیین می کنند، چرا تنها ما از این حادثه ی خاکستری مثتثنی ایم و تمام عشق های بدل شده به عادت را به حساب قحطی حوصله و نایابی دل خوش می گذاریم.

دیگران مگر چگونه عشق می ورزند؟ چگونه می شود باور کرد که کسی که من از روی قشنگترین حرفهایش او را انتخاب کردم خودش نیز در مورد آن حرفها دچار تردیدی وصف ناپذیر شده باشد. چگونه ممکن است کسی که طلایی ترین عشق بازی هایش را با مهربانی نصیبم کرد حالا به راحتی کودکی که با یک آب نبات حرف عوض می کند بگوید داشتم نقش بازی می کردم. چگونه ممکن است کسی که در اولین دیدار در پس نگاه زیبا و مخملی اش مرا تا جایی که باید می رفتم راهی ام می کند و می ایستد و رفتنم را تماشا می کند حالا در آخرین دیدار حتی برنگردد تا ببیند چشمانی اشکبار و همیشه نگران با ولع تمام لحظه های دور شدنش را می بلعد.حالا بگذریم که آخرین خواهش بی جای دل بهانه گیر را هم به بی اعتنایی کبوتری که از لب بام می پرد می گیرد... گیریم که چند ساعتی هم بیشتر با هم باشیم آخرش که چه...؟؟؟

وکسی که می گفت: آدمها تا می فهمند دوستشان داری.... حالا خودش دارد به یکی از آن آدمها تبدیل می شود!

چگونه می شود کاری کرد که عشق به عادت تبدیل نشود، فرق بین عشق و عادت چیست؟

پاسخ درست را از کسی شنیدم که می گفت: فرق بین عشق و عادت همان فرق بین بهار و تابستان است، همان فرق بین اردیبهشت و تیر، اردیبهشت ماه نخست بود مثل آتش و تیر باز هم عصر تیر و کمان است، عصر کسالت و خستگی، عصر شکستن قلب گنجشکهایی که با یک شاهدانه که هیچ با یک دانه فریب می خورند و از درد اسارت تنها خود را به در و دیوار قفس می کوبند تا یکی.... و یک شاعرِ هنوز مصون مانده از سنگ و سیمان لقب برازنده ی پرنده های قفسی را برای آنها هدیه می فرستد. چگونه است که او از فرسنگ ها دورتر می داند که این گنجشکها مدت هاست به درد بی درمان بی کسی عادت کرده اند و این باز هم فرق دیگر عشق و عادت است. به راستی که تقدیر چه قاضی دور از عدالتیست که همیشه صلاح می داند بعضی با گذشته هایشان زندگی کنند و بعضی را به آینده ای که هرگز نمی رسد، دلخوش کند و من هر چه نگاه می کنم گذشته ها زیباترند.

همان حرف های نوشته ی پیشین، همه چیز اولش خوبست، تعطیلات اولش خوبست، گیلاس اولش خوبست، عشق اولش خوبست، گرما اولش خوبست و حالا اضافه می کنم ذوق اولش خوبست، آشنایی اولش خوبست و شاید هم روزهای دوری برای تو اولش خوب باشند....

همیشه با خود گفته ام همچنان که نیمی از عشق به شهامت گفتنست، نیم دیگر آن به شهامت اعتراف برای بیان دلایل نگفتن است و چقدر زیباست اگر کسی در میان راه حس کرد گرد و غبار سواران دشت عشق گوشه ی راست چشمش را بدون اینکه عاشق کسی باشد و دلش برای کسی تنگ شود خیس می کند خیلی راحت انصرافش را روی یک برگ زرد بنویسد و به آب روان بسپارد، اما افسوس که ما همه آمدنمان را جار می زنیم و رفتنمان را پنهان می کنیم تا دلمان هم پیش کسی که ترکش می کنیم باشد و هم.....

عصر ما عصر کسانیست که نه تنها دربرابر خواندن شعر بلکه برای از دست دادن صاحب آن نیز یک دقیقه سکوت نمی کنند، عصر آنهایی که چند ساعت طولانی دوری را با دو دقیقه برابر می دانند، عصر آنهایی که به قدری خوب فیلم بازی می کنند که یک عروسک ساده دلِ دلکنده از دنیا را دیوانه وار عاشق خود کنند، عصر کسانی که گاهی به خاطر منافع خودشان می مانند نه به خاطر دل دیگری، عصر آنهایی که گله را نه تنها به حساب سنگین تر بودن وزنه ی عشق طرف مقابل نمی گذارند بلکه ازبیان آن نیز احساس کسالت می کنند و آن قدرابرو به هم نزدیک می کنند تا کسی که شهامت دارد غرورش را تکّه تکّه کند با آنکه می دانند حق با اوست و و راحت می تواند قضیه ی هندسی و دایره وار عشق را با یک خداحافظی خاتمه دهد اما این کاررا نمی کند.

به خدا عشق معامله ی بدیست که در آن زندگیت را به قیمت هیچ می بخشی و آخرسر هم چیزی با نام اعتماد را از تو می گیرند تا شاید خلاصت کنند، اما دریغ از جرعه ای رهایی، حق با توست اگر مفهوم این سطرهای آشفته را درنیافته ای و اگر مثل من هنگام نوشتن تنها تجربه ات کمی سرگردانی روی به ابهام باشد تو هم اینگونه می نویسی.

چه باید کرد اگر بخواهی حقیقت را بنویسی، نوشته ات سرنوشتی بهتر از این نخواهد داشت. خسته ات نکنم، حرف از تمام کردن نیست، حرف از علت تمام شدنست، حرف از پایان دادن نیست، حرف از چگونگی پایان ندادنست. حرف از امانتداریست، حرف از کلیدست، حرف از مراقبت ویژه ی قلبهائیست که دارند زیر دست حکیم نا آگاه زمانه ازدست می روند، حرف از خط صافیست که اگر روی شیشه بیفتد آن دو ماهی ناخواسته به ساحل پرت می شوند. حرف از آغاز است. از اردیبهشت، از خرداد، از تیر.از عشقی که دوروز از آتش بزرگتر است اما می تواند سالها از آن بزرگتر باشد، می تواند رعد و برق باشد، خورشید باشد، بدون حفظ فاصله ی طبیعی اش از زمین. صحبت از خستگی نیست اگر خسته باشی که عاشقیت جایی بین زمین و آسمان دچار اشکالست و اگر عاشق باشی که خسته نمی شوی، صحبت از آغازهاست از روزهایی که مثل بازی کودک های کودکستانی قهر و آشتیمان روی هم یک دقیقه بیشتر طول نمی کشید، صحبت از عصریست که قسم خوردن به جان یکدیگر کار آسانی نبود، عصرشعر درمانی، عصر نگرانیهای یک دقیقه تاخیر، عصر رقابت دلها در پیامک های قشنگ لاتین، عصر خداحافظی هایی که از سلام قشنگ تر بود، عصر صحبت های چند ساعته در مورد چگونگی قرار فردا، عصر اینکه تو کدام رابیشتر دوست داری و من چه چیزی را، عصر اینکه اول تو بعد من، من این را بیشتر دوست دارم، عصر اولین نگاه، اولین تماس، اولین بوسه، عصری که عشق هنوز زیر رنگ عادت زنگ نزده بود، عصری که رنجاندن گناه بزرگی بود و بیان رنجیدن هم مجازات قهر و تنبیهِ چند ساعت دوری نداشت.

عصر صداقت محض، عصر درخشش حقیقت آن چنان که می شد زمستان همه ی مردم دنیا را با آن گرم کرد، عصر من و تو ندارد،عصر هر چه تو بخواهی، عصر هر چه تو بگویی فرقی نمی کند، عصر امکان ندارد جان تورابه خاطر چیزی به این سادگی  قسم بخورم، عصر عشق، عصر گفتن دلم خیلی برایت تنگ شده بود، عصر پاسخ گفتن به اینکه مرسی خیلی روز خوبی بود، عصر شب هایی که ببینیم چه کسی زودتر می گوید دوستت دارم، عصر تا تو نیایی خوابم نمی برد، عصر افتخار به شدت عشق، عصر نابودی غرور، عصر قرارهای راه دور،عصر شرمساری مجنون از هرچه صحرا و بیابانست، عصر اگر امروز حرفی زدم که تو... و پاسخ این چه حرفیست مگر می شود....، عصر با هیچ کس حرف نزن، عصر محدودیت های جذاب، عصر قوانین دشوار، عصر لذت بخش ترین اختلاف دنیا بر سر آن که چه کسی بیشتر دیگری را دوست دارد، عصر شرط بندی های عاشقانه بر سر اینکه هر کی دیرتر برسد می بازد...!، عصر تو مرا بیشتر دوسم داری یا من و لذت بی پاسخ ماندنش که به یک دنیا می ارزید.

خطر تحلیل رفتن مهربانیست، کم کم دارد ریشه ی نا آرام عاشقیمان را تهدید می کند. انگار امسال همه با کمبود باران مواجهند.

نمی دانم چرا اینها را برای تو نوشته ام. شاید دلتنگی هایم ته نشین شده اند و کار دستم داده اند. راستی حس می کنم که خیلی بی غیرت شده ام که این همه طاقت آورده ام! اما به هر حال دلم می خواهد به دوستت دارم هایمان برگردیم هر چند مجبور باشم خیلی دورتر از امروز را تاب بیاورم . یک تکه مه شیری غرور دارد روزگار سپید آرزوهایمان را سیاه می کند. جز عشق به چه می شود نازید در عصری که گران ترین کالای عالم، دلست اگر خیانتی در کار نباشد. کم کم باید پرونده ی این نوشته را هم بست و تنها آن را به عنوان سندی یادگاری در صندوقچه ی یک عشق چندین ماهه پنهان کرد. راستی دیدی نهم تیر هیچ کس یادش نبود که چندم تیر است و چقدر در حق عدد چهارده در یک عشق ظلم شد و ما غافل بودیم.

مهم نیست، از آن مهم نیست هایی که خیلی مهم است، اما باز هم بگذریم...

روح مجنون هرگز کسی را که از عشق خسته شود نخواهد بخشید و من از آنهایی هستم که اگر روح سر فصل عاشقی های دنیا از من آزرده باشد خواب به چشمم نخواهد آمد، راستی نکند خیال کنی من از آن همسفرهایی هستم که میان راه خستگی را بهانه می کنند و شهامت اعترافش را ندارند. به خدا به سختی قسم می خورم و به سختی هم می نویسم. به جان عزیز خودت، نه، من هنوز همان مسافر روزهای نخستم که حاضر است تا هر وقت تو بخواهی برای ساختن آن قصر رویایی با پنجره هایی چوبی و رو به دریا، روزها را به دفتر خاطراتش گره بزند.

خوب می دانم به روزگار نمی شود خرده گرفت اما به عاشق چرا، گیریم که روزگار توانایی دور نگه داشتن ما را داشته باشد تکلیف دلهایمان که دست او نیست. نگذار که تسلیم معادله ی دل و دیده شویم، نگذار برای گفتن دوستت دارم امروز که نشد باشد فردا را بیاوریم، نگذار غرور را بهانه کنیم. عشق دارد زیر سایه ی بی اعتنایی های من و تو بزرگ می شود، بگذار ما تربیت کنندگان خوبی باشیم. پس یک قرار قطعی می گذاریم «صبر از من و بی قراری از تو». نه مثل حالا که هم صبر از من است و هم بی قراری... آن قدر عاشق شویم که تشخیص اینکه چه کسی عاشق تر است برای خودمان هم مشکل باشد چه رسد به دیگران، البته به شرط آنکه هنوز همانی باشی که.....

یک بار دیگر می نویسم مراقب آن چیزهایی که اگر بشکنند جبرانشان کار من و تو نیست، باش.

به امید آن روزی که نزدیکی دلها و دستها و دیده ها فکر نوشتن را از سرم بیندازد منتظر می نشینم. باشد این را هم محض خاطر پرستوهای مهاجر دیدگانت که در گوشه ی دلم سکنی گزیده اند تاب می آورم . تا آن روز..

سه روز از نهم  ماه می گذرد و دو روز از فردایش.