دخترک کنار پنجره ی اتاقش ایستاده بود و به حیاط قشنگشون که مثل یه باغ کوچولو خونه شون رو در بر گرفته  خیره شده بود .

چقدر عاشق این حیاط و خونه ی بزرگ و قدیمی شون بود.یه عمارت قدیمیه بازسازی شده ی دوطبقه با نمای آجری!

چقدر عاشق اتاقش بود که تو طبقه ی دوم ساختمون رو به حیاط و مشرف به تراس بود.... پنجره ی سر تاسریه اتاق که با یه در شیشه ای به تراس باز می شد!

چقدر عاشق این تراس و خاطرات روزای گرم تابستون، روزای بارونیه بهار و پاییز و روزای برفی و سر د زمستوناش بود!

حالا همه ی این زیبایی ها مبدل به یه کابوس شده بود.کابوس فرو ریختن این عمارت و تبدیل شدنش به یه آپارتمان چندین طبقه!

چشماش رو بست تا برای لحظه ای هم که شده ذهنش رو از این ماجرا که کمتر از یک ماه دیگه باید دست از همه ی این زیبایی ها بکشه خالی کنه.دلش می خواست تک تک خاطرات خوب و حتی بد این سالها و خونه ی قشنگشون رو مرور کنه.

به در حیاط که نگاه کرد یاد روزی افتاد که نتایج کنکور رو اعلام کرده بودن و یاد خودش که چطوری از همون پایین و جلوی در فریاد می کشید ومامان و باباش رو صدا می کرد تا بهشون خبر بده. یادش افتاد که بیشتر از بیست بار دور این حیاط رو چرخید و جیغ کشید و جیغ کشید....

این حیاط چه خاطراتی رو با خودش داشت.

خاطره ی اون شب بارونی که به خاطر شنیدن خبر از کما برگشتن یه عزیز ساعتها زیر بارون  ایستاد وکنار درخت پیر حیاط  نماز شکر به جا آورد....

خاطره ی جشن تولد پدر که یه سال به صورت کاملا سوپرایز تو همین حیاط به پا شد....

یاد شبی افتاد که مامان و بابا از سفر حج برگشته بودن و کل حیاط رو با ریسمونای رنگی چراغونی کرده بودن و حیاط درست مثل یه تیکه از بهشت میدرخشید!

سالها شبا و روزهای قبل از امتحان رو تو همین حیاط با کتاباش سر کرده بود.

وحتی خاطره ی ماه رمضون همین امسال که یکی از شبای قدر رو زیر نور ماه با یه عالمه شمع تو آلاچیق چوبیه کنار حیاط گذرونده بود.....

نه فقط حیاط خونه که جای جای این عمارت براش حکم یه دفترچه خاطرات رو داشت!

اتاقش که تنها پناهگاه اوج شادی ها و غم هاش بود... پله های چوبی و مارپیچ داخل خونه که همیشه براش مثل یه سرسره جذابیت داشت و هر بار که از روشون سر می خورد صدای  فریاد مامان می پیچید که آخر دست و پات رو اینجا می شکنی و هیچ وقت این اتفاق نیافتاد... حال یا نشیمنی که انگار شده بود اتاق بازیشون با داداش کوچیکه و یه سینمای کوچولو.... و پذیراییه بزرگ خونه که یادآور توپ بازی و دنبال بازی و شکستن ظروف مامان و مهمونی های مختلف بود!

چقدربعد از ظهرای تابستون رو ایوون کوچیک و فرش شده ی نقلیش دور هم نشسته بودن و چای و بیسکوییت خورده بودن و چه شبهایی با اصرار دخترک وقت شام رو همون پایین رو ایوون گذرونده بودن و بابا براشون کتابهای علمی و نهج والبلاغه خوونده بود و از خاطرات قدیمش تعریف کرده بود!

و اون بعدازظهر سرد زمستونی که کلیدش تو در ورودی ساختمون شکست و مجبور شد دو ساعت تو سرمای شدید گوشه ی همین ایوون خودش رو لای چادرش بپیچه تا بقیه از راه برسن اما موفق شده بود غذا دادن پرنده های تویه لونه ی روی درختو به جوجه هاشون از نزدیک ببینه...

قصه ی قایم شدن تو زیر زمینه خونه.

قصه ی پنهون کردن گنج تو باغچه!

قصه ی پنچر کردن ماشین .......!

قصه ی آدمای مختلفی که بارها یا شاید فقط یه بار به این خونه اومدن.

قصه ی توپ پسر همسایه.....

.

.

.

حالا این سقف قرار بود فرو بریزه!

سقفی که دخترک هر وقت دلش می خواست به خدا نزدیکتر بشه به بومش می رفت واز اونجا  کلی دعا می کرد... آخه به نظر دخترک اونجا به خدا نزدیکتر بود!

سقفی که با خراب شدنش نه فقط این خونه بلکه سالها خاطرات دخترک رو هم زیر آوار می برد....

پ ن 1: دخترک فقط اشک ریخت...

پ ن 2: خوبه که یکی هست که حس دخترک رو درک می کنه!

پ ن 3: من از تنهاییم گفتم و تو از بی کسی ات شکوه کردی،بی آنکه بدانیم هر دو از یک دیاریم و غربت را با شمعدانیها تجربه کرده ایم.....